O wydarzeniu
„Cinematographers – o obrazie filmowym i jego autorach” – to cykl trzech pokazów filmowych połączonych z wystawą fotografii Piotra Jaxy, operatora filmowego oraz fotografa, a także spotkania z twórcą wystawy rozszerzające spojrzenie na kreowanie obrazu w filmie.
Zapraszamy na wyjątkowe wydarzenie w Kinokawiarni Stacja Falenica – spotkanie autorskie i wystawę fotografii Piotra Jaxy, który współpracował z Wajdą, Zanussim i Kieślowskim. Ekspozycja poświęcona wybitnym operatorom filmowym będzie dostępna dla wszystkich odwiedzających kino przez cały czas trwania wydarzenia. Wystawie towarzyszą trzy pokazy trylogii Kieślowskiego – Niebieski, Biały i Czerwony – każdemu z nich towarzyszy osobista opowieść Piotra Jaxy o filmie, reżyserze i operatorze stojącym za kamerą: Sławomirze Idziaku, Edwardzie Kłosińskim i Piotrze Sobocińskim.
Piotr Jaxa – polski operator filmowy i fotografik, współtworzył kilkadziesiąt filmów dokumentalnych i fabularnych („Dyrygent” Andrzeja Wajdy, „Bilans kwartalny” Krzysztofa Zanussiego, czy „Zapis zbrodni” Andrzeja Trzosa-Rastawieckiego), na planie cyklu „Trzy kolory” Kieślowskiego pracował jako fotosista i operator drugiej kamery.
POKAZY FILMOWE:
Trzy kolory: Niebieski (1993) – 30.09.2026
Trzy kolory: Biały (1994) – 28.10.2026
Trzy kolory: Czerwony (1994) – 25.11.2026
Trzy kolory: Niebieski (1993)
Julie (J.Binoche) traci w wypadku samochodowym męża i córkę. Odrętwiała z rozpaczy musi zmierzyć się z pozostawionymi przez męża sprawami – kompozycją na wielką europejską uroczystość oraz kochanką oczekującą jego dziecka. Kobieta postanawia odciąć się od wszystkiego, co przypominałoby jej przeszłość i próbuje wieść życie oparte na podstawowych czynnościach. Niedokończona kompozycja i nienarodzone dziecko zmuszają ją jednak do włączenia się w sprawy innych, również opuszczonych przez jej męża ludzi. Zbadawszy granice wolności, odbudowała więzi międzyludzkie dzięki muzyce i empatii. Pierwsza część tryptyku „Trzy kolory” autorstwa Krzysztofa Kieślowskiego, stworzonego we współpracy scenariopisarskiej z Krzysztofem Piesiewiczem i muzycznej, ze Zbigniewem Preisnerem. Filmy powstały w koprodukcji polsko-francuskiej i okazały się ostatnim dziełem reżysera, który podjął decyzję o wycofaniu się z zawodu. „Niebieski” zdobył Złotego Lwa na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji, gdzie nagrodzono też zdjęcia Sławomira Idziaka. Z 6 nominacji Francuskiej Akademii Filmowej do Cezara nagrodę zdobył Jacques Witta za montaż. Motyw nagłego wdowieństwa, wypadku, eksplorowania granic wolności pojawiały się już w filmach Kieślowskiego z okresu kina moralnego niepokoju, jak „Amator”, „Bez końca”, „Przypadek”. We francuskim tryptyku tytułowa barwa kieruje uwagę widza na europejskie ideały wolności, równości i braterstwa, poza polskim kontekstem. Główną rolę wykreowała gwiazda europejskiego kina, Juliette Binoche.
Trzy kolory: Biały (1994)
Karol (Z.Zamachowski), polski fryzjer żeni się z piękną Francuzką (J.Delpy) i prowadzi salon w Paryżu. Niestety, staje się impotentem, na co Dominique odpowiada rozwodem. Pozbawiony majątku i upokorzony Polak wraca do kraju w walizce innego emigranta, a na miejscu próbuje się odbudować finansowo i moralnie z pomocą brata (J.Stuhr). Zdobywa majątek jako pracownik kantoru, dzięki korzystnej transakcji bankowej. Aby sprowadzić byłą żonę do Polski, pozoruje swoją śmierć i wabi ją spadkiem. Druga część tryptyku Trzy kolory autorstwa Krzysztofa Kieślowskiego, stworzonego we współpracy scenariopisarskiej z Krzysztofem Piesiewiczem i muzycznej, ze Zbigniewem Preisnerem. Filmy powstały w koprodukcji polsko-francuskiej i okazały się ostatnim dziełem reżysera, który podjął decyzję o wycofaniu się z zawodu. Biały zdobył Srebrnego Niedźwiedzia za reżyserkę na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie oraz Złotą Kaczkę – nagrodę czasopisma „Film” jako najlepszy polski film 1994 roku. Stanowi rzadki w filmografii Kieślowskiego dowód umiejętności tworzenia komedii, pełnej zwrotów akcji, w obsadzie i stylu nawiązującym do ostatniej 10 części Dekalogu, z motywem impotencji z 9 części. We francuskim tryptyku tytułowa barwa kieruje uwagę widza na europejskie ideały wolności, równości i braterstwa. Owa równość okazuje się wysoce problematyczna, kiedy upomina się o nią polski emigrant na Zachodzie.
BILETY: wkrótce
Trzy kolory: Czerwony (1994)
Valentine (I.Jacob), modelka z Genewy potrąca samochodem psa, który, jak się okaże, należy do starego sędziego, mizantropa. Dziewczyna odkryje tajemnicę sędziego, który przez lata wpływając na ludzkie życie, na starość bawi się we wszechwiedzącego boga i podsłuchuje sąsiadów. Valentine, początkowo oburzona, stara się zrozumieć motywację sędziego, niegdyś nieszczęśliwego zakochanego i zwierza mu się ze swoich problemów. Jej drogi przecinają się ze studentem prawa, który mieszka przy tej samej ulicy. Bohaterowie postanawiają wyjechać do Anglii, każdy z innego powodu. Trzecia część tryptyku „Trzy kolory” autorstwa Krzysztofa Kieślowskiego, stworzonego we współpracy scenariopisarskiej z Krzysztofem Piesiewiczem i muzycznej, ze Zbigniewem Preisnerem. W „Czerwonym” w głównej roli wystąpiła Irène Jacob, nagrodzona już na festiwalu w Cannes za „Podwójne życie Weroniki” (1991) oraz legenda francuskiego kina, Jean-Louis Trintignant. „Czerwony” zdobył 3 nominacje do Oscara – Nagrody Amerykańskiej Akademii Filmowej, 4 nominacje do nagrody BAFTA – Brytyjskiej Akademii Sztuki Filmowej i 6 nominacji do Cezara – nagrody Francuskiej Akademii Sztuki Filmowej. Nagrodę Cezara otrzymał jedynie Zbigniew Preisner za muzykę, z postacią fikcyjnego holenderskiego kompozytora Van den Budenmayera. Wielka przegrana „Czerwonego” symbolizowała zmierzch europejskiego kina autorów i dzieł osnutych wokół uniwersalnych wartości. Niemniej stanowi mistrzowskie zwieńczenie tryptyku, w którym w finale spotykają się jako rozbitkowie główni bohaterowie wszystkich części.
BILETY: wkrótce