O filmie
Arthousowa, awangardowa i ponadczasowa opowieść o poszukiwaniu tożsamości i podróży przez wieki z laureatką Oscara, Tildą Swinton w roli głównej, wraca na duży ekran.
Angielski arystokrata, poeta i ulubieniec królowej Elżbiety I, otrzymuje od monarchini niezwykły rozkaz: nigdy się nie zestarzeć. Tak zaczyna się czterowiekowa podróż Orlanda (Tilda Swinton) przez dworskie intrygi, wyprawy dyplomatyczne, literackie salony i wojny –
podróż, w trakcie której bohater pewnego ranka budzi się jako kobieta, nie pytając dlaczego, i dalej żyje, kochana i zdradzana, walcząca o prawo do własnego majątku w świecie, który kobietom go odmawia.
Sally Potter, reżyserka wywodząca się z brytyjskiego kina eksperymentalnego, zrealizowała adaptację uznawaną przez dekady za nieekranizowalną – zachowując ironiczny dystans prozy Woolf dzięki charakterystycznym, bezpośrednim spojrzeniom bohatera w kamerę. Malarskie zdjęcia Aleksieja Rodionova, przepych kostiumów Sandy Powell (jej pierwsza nominacja do Oscara) i muzyka współtworzona przez samą Potter budują świat, w którym forma jest tak samo ważna jak treść: kostium, architektura i światło stają się językiem opowieści, nie tylko jej tłem.
W obsadzie, obok Swinton, znaleźli się m.in. Billy Zane, Quentin Crisp (w roli Elżbiety I) oraz Charlotte Valandrey.
„Orlando” pełen jest zaskoczeń, niejednoznaczności i nieoczywistych rozwiązań. Nic dziwnego, że film zyskał uznanie na Festiwalu Filmowym w Wenecji, Europejską Nagrodę Filmową, nagrodę BAFTA i był nominowany do Oscara za scenografię i kostiumy. Wizualna wyobraźnia czterokrotnej laureatki Oscara Sandy Powell zasługuje na ogromne uznanie, bo stroje nie tylko umiejscawiają tę historię w czasie, ale też dopełniają charakter postaci, czasem w zgodny z realiami historycznymi, a niekiedy kampowy, sposób. Ironia i dystans mieszają się z poetyckością i aktualnością przekazu płynącego od nieżyjącej od 85 lat Virginii Woolf. Film jest wielopłaszczyznowym poematem o byciu sobą pozbawionym ckliwości czy egzaltacji, a wyposażonym w dezynwolturę i humor. Sama historia “rymuje się” z androgyniczną urodą, ale i życiorysem znakomitej Tildy Swinton. “Orlando” działa mimo upływu lat od premiery, zupełnie jak ponadczasowy pierwowzór literacki, emploi Swinton i sama fabuła powieści, która stała się przepowiednią, że film jest skazany na długowieczność jak tytułowy/a Orlando… niezależnie od tego, czy w gorsecie, czy garniturze.
