Miłość, która zostaje

Nowy film Hlynura Pálmasona (Zimowi bracia, 17. NH, Biały, biały dzień 19. NH, Godland 22. NH) zadebiutował w pozakonkursowej sekcji Cannes Premiere. Intymna, ale pełna rozmachu, czuła i szydercza, slapstickowa i oniryczna, melancholijna i czuła na najdrobniejsze przejawy piękna – Miłość, która zostaje jest zaskakującą hybrydą emocji i stylów.

Opowiadając o rozpadzie pewnej rodziny, Pálmason odmalowuje życiowe bardo, w jakim znajdują się bohaterowie: małżeństwo i ich troje dzieci. Magnus jest marynarzem na statkach rybackich, Anna to artystka marząca o przełomie w karierze. Każde z nich na własną rękę próbuje posklejać rodzinę, ale to Magnus czuje się tym wyrzuconym za burtę. Studium rozstania jest dla Pálmasona okazją do przyjrzenia się – z ironią i czułością – mężczyznom, dryfującym, zagubionym, szukającym dla siebie nowych ról.

Nawigując pomiędzy porami roku, fotografując surowy pejzaż Islandii, obsesyjnie przyglądając się maszynom, reżyser bezbłędnie znajduje wizualne ekwiwalenty uczuciowego i egzystencjalnego rozchwiania. Ten przejmujący i nieodparcie śmieszny film jest zarazem jednym z najwspanialszych hołdów złożonych miłości, jakie stworzyło kino.

„Jak na film o niespełnieniu, kłodach rzucanych pod nogi przez życie i skomplikowaniu rodzinnych spraw, Miłość, która zostaje posiada pokaźny ładunek komediowy. Śmieszy już samą formą – elementami slapsticku, komicznymi efektami specjalnymi, sprytnymi zagraniami montażowymi. Wielki kogut świetnie współgra z elementami realistycznymi, a nagłe cięcia lub dłużyzny zmieniają ton danej sekwencji. Dodając do tego barwnie napisane dialogi i scenki rodzajowe oparte na obserwacji codziennych absurdów, ten ożenek rzutkiej zabawy i ciężkawego dramatu wynosi się ponad inne współczesne tytuły dotykające podobnych spraw. Ostatnia, dryfująca scena filmu zawiera w sobie pełnię esencji całości – sto procent Pálmasona w Pálmasonie. A jej niejednoznaczność jeszcze mocniej podkreśla wymowność tytułu.”

– Michał Konarski, Pełna Sala

Nagrody

MFF w Cannes 2025 – Palm Dog

Hlynur Pálmason

Fotograf, filmowiec i malarz. Z pochodzenia Islandczyk, ukończył szkołę filmową w Kopenhadze. W 2017 roku zadebiutował w pełnym metrażu filmem Zimowi bracia, który spotkał się z gorącym przyjęciem na wielu festiwalach: w Locarno (m.in. nagroda dla najlepszego aktora), w Toronto, na Camerimage (najlepszy debiut operatorski) i na Nowych Horyzontach we Wrocławiu (nagroda FIPRESCI). Został też uznany za najlepszą duńską produkcję. Do realizacji Białego, białego dnia Pálmasona zainspirowała seria własnych fotografii A White Day. Najnowsza produkcja Pálmasona Godland znalazła się w sekcji Un Certain Regard podczas zeszłorocznego festiwalu w Cannes.