O filmie
„Łowca jeleni” Michaela Cimino to jeden z najważniejszych i wywołujących najbardziej żarliwe dyskusje tytułów w dziejach kina. Laureat pięciu Oscarów, w tym za najlepszy film, najlepszą reżyserię oraz najlepszą drugoplanową rolę męską. To pełna rozmachu, a zarazem zaskakująco intymna opowieść o przyjaźni, lojalności i cenie, jaką płaci się za dojrzewanie w cieniu historii.
W niewielkim górniczym miasteczku w Pensylwanii trzej nierozłączni przyjaciele – Michael (Robert De Niro), Nick (Christopher Walken) i Steven (John Savage) – pracują w hucie. Wieczorami spotykają się w barze i jeżdżą razem na polowania, ciesząc się prostym życiem. Ich codzienność, z pozoru zwyczajna, nabiera tragicznej głębi, gdy zostają powołani do wojska i wysłani – tuż po hucznym ślubie Stevena – na wojnę w Wietnamie.
Cimino z niezwykłą precyzją buduje świat, w którym wielu widzów może się przejrzeć, a potem krok po kroku go burzy – raz w huku wystrzałów i wybuchów, a innym razem w ciszy, w której walka z powracającymi traumami wydaje się skazana na porażkę. W „Łowcy jeleni” zderzenie ludzkiej lojalności z bezsensem wojny ma wymiar nie tylko dramatyczny, lecz także uniwersalny. To historia o przyjaźni wystawionej na najtrudniejszą próbę, o granicach odwagi, o miłości, która nie wszystko jest w stanie ocalić, i o tym, że czasem jeden moment zmienia wszystko.
Tego filmu nie da się zapomnieć.
Epicki, osobliwy, szalenie ambitny, zapierający nierzadko dech w piersiach film, który jak żaden inny od czasów „Ojca chrzestnego” zasługuje na miano współczesnego eposu o Ameryce.
The New York Times
Brutalne, zapadające w pamięć i emocjonalnie wyczerpujące dzieło filmowe, które kreśli realistyczny portret bohaterów i ich świata, ukazując zarówno niszczący wpływ wojny na ludzkie życie, jak i odważne próby podźwignięcia się z upadku.
TV Guide
Przez ponad trzy godziny film ani na sekundę nie traci intensywności, siły i magnetyzmu.
Variety
„Łowcę jeleni” wyróżniają role aktorskie, bogactwo wykreowanego świata i rozmach zaprezentowanej na ekranie wizji. To wielkie kino, podejmujące ważne tematy i zrealizowane z niespotykanym rozmachem. W wielu elementach – również w doborze obsady – można dostrzec inspirację „Ojcem chrzestnym”
Chicago Tribune
Wybrane nagrody:
1979 – Oscar w kategorii „Najlepszy film roku” – Barry Spikings, Michael Deeley, Michael Cimino oraz John Peverall
1979 – Oscar w kategorii „Najlepsza reżyseria” – Michael Cimino
1979 – Oscar w kategorii „Najlepsza męska rola drugoplanowa” – Christopher Walken
1979 – Oscar w kategorii „Najlepszy montaż” – Peter Zinner
1979 – Oscar w kategorii „Najlepszy dźwięk” – Richard Portman, William L. McCaughey, Aaron Rochin, C. Darin Knight
1979 – Złoty Glob w kategorii „Najlepsza reżyseria” – Michael Cimino1980 – BAFTA w kategorii „Najlepsze zdjęcia” – Vilmos Zsigmond
1980 – BAFTA w kategorii „Najlepszy montaż” – Peter Zinner
Scenariusz: Deric Washburn (na podstawie pomysłu Michaela Cimino, Derica Washburna oraz Louisa Garfinkle’a i Quinna K. Redekera)
Zdjęcia: Vilmos Zsigmond
Dźwięk: Richard Portman, William L. McCaughey, Aaron Rochin, C. Darin Knight
Scenografia: Ron Hobbs, Kim Swados
Kostiumy: Sandy Berke, Laurie Riley, Eric Seelig
Montaż: Peter Zinner
Muzyka: Stanley Myers
Producenci: Barry Spikings, Michael Deeley, Michael Cimino oraz John Peverall
Produkcja: EMI Films
Występują: Robert De Niro, Christopher Walken, John Savage, John Cazale, Meryl Streep, George Dzundza, Chuck Aspegren, Shirley Stoler, Rutanya Alda, Pierre Segui, Mady Kaplan