La Grazia

Mężczyzna, który mimo upływu lat wciąż nie potrafi wybaczyć zmarłej żonie zdrady. Ojciec, który nie umie odnaleźć drogi do swojej córki. Powszechnie szanowany mąż stanu, na którego barkach spoczywa nie tylko los całego kraju, ale i życie dwojga skazanych na dożywocie. Wreszcie pełen sprzeczności człowiek, który nie potrafi wybaczyć sobie ani innym i wciąż zadaje pytanie: do kogo należą nasze dni?

Najnowsza produkcja reżysera to filozoficzna przypowieść o prezydencie Włoch, który u szczytu swojej prezydentury próbuje zmierzyć się ze schedą po niej, własną egzystencją oraz największą miłością jego całego życia. Ma też możliwość podpisania być może najważniejszej ustawy jego kadencji – legalizacji eutanazji. Po każdym z tych wątków Sorrentino prowadzi nas z uważnością, w dość niespiesznym jak na niego tempie. Zaprasza widzów do klaustrofobicznej, barokowej scenerii wnętrz apartamentów prezydenckich. – Vogue

Wieloletnia współpraca pomiędzy Sorrentino i Tonim Servillo przełożyła się na to, że panowie rozumieją się bez słów. Przyjemnie ogląda się aktora, który świetnie czuje swojego bohatera, zawieszonego przez cały czas między powagą a karykaturą. Między tym, co wypada a czego raczej nie. Przynajmniej do końca prezydentury. Servillo za pomocą słów, gestów i spojrzeń oddaje pełnię tych emocji. Choć wciśnięty w elegancki garnitur, z perfekcyjną fryzurą i nienaganną prezencją, ma w sobie coś z figlarności Jepa Gambardelli, głównego bohatera „Wielkiego Piękna”. – Interia Film

„La Grazia” to mistrzowsko skonstruowana i głęboko poruszająca opowieść z nagrodzoną w Wenecji, wybitną rolą Toniego Servillo. Laureat Oscara Paolo Sorrentino, twórca „Wielkiego piękna” i „Młodości”, powraca z przewrotną, pełną subtelnego humoru historią o dylematach i uczuciach, które nie dają spokoju. O tym, jak pod ciężarem odpowiedzialności odnaleźć lekkość i drogę do wewnętrznej harmonii. – Zwierciadło